WONDERPAARD REBEL

GEPUBLICEERD IN BITMAGAZINE OP 26 JULI 2015

We kennen ze allemaal, paarden die met één been al in het graf staan, maar wonder boven wonder er weer bovenop komen. Sommige paarden hebben echt een engeltje op hun schouder. Zo ook Rebel, de Haflinger van Sara Ouwehand. Hoefkatrol zorgde ervoor dat hij bijna moest worden ingeslapen…

 

Onbevangen

Volledig onbevangen kwam ik bij hem terecht als verzorgpaard. Ik was student en had mijn pony verkocht toen ik naar Tilburg verhuisde. Geen nagel om mijn kont te krabben, maar toch willen paardrijden. Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik aarzelde omdat het een Haflinger was. Maar ja, even gaan kijken kon geen kwaad. En kijken, dat deed hij. Ik vergeet het beeld nooit meer, hoe hij daar stond met zijn gezellige hoofd en me aan keek zo van ‘leuk he, dat ik er ben!’.  Ik was instant verkocht. De proefrit maakte dat alleen maar sterker, want hij bleek super gevoelig op de hulpen, meewerkend en slim. Yes, hier kon ik wel wat mee!

 

Basis

En er was werk aan de winkel, want hij bleek (achteraf gezien van verveling) hartstikke jolig, en dressuurmatig totaal niet opgeleid. Dus twee jaar lang op het fietsje door weer wind om de basis er in te rijden. En toen voorzichtig gaan starten, inmiddels had ik een auto en een kot van een trailer. Ik weet nog dat ik heb gezegd: “We gaan het proberen, maar als ik alleen maar nul op het rekest krijg, dan stoppen we ermee”. Maar dat kregen we alles behalve. In de M1 reden we pas de eerste proef die niet werd beloond met een winstpunt. Anderhalf jaar later zaten we in de klasse Z1. 

 

Ziek

En toen … werd Rebel ziek. Heel erg ziek. Hij was extreem benauwd op de adem. Lag in zijn stal, kwam slecht overeind, zijn ogen stonden dof. Om een lang verhaal kort te maken: hij belandde in Utrecht. Ze vermoedden een flinke astmatische aandoening en deden een longspoeling. Echter, ergens daar ging de knop om en hij knapte ineens snel op. Hij mocht naar huis met de stempel ‘chronische bronchitis en pas je training er op aan’. Maar hij was er, mocht mee naar huis en we mochten zelfs rijden!

De huisvesting werd aangepast, het voer ook, de training werd langzaam opgebouwd. Het ging zo goed dat ik hem als proef zelfs een keer op stro durfde te zetten. Nog steeds vraag ik me af hoe het kan, maar hij heeft sindsdien geen kik meer gegeven. Net iets meer opletten op benauwde dagen, that’s it. En we belandden in de Z2.  

 

Weer ziek

En weer werd Rebel ziek. Nou ja, ziek. Hij liep niet goed in en door zijn lijf, wat kort in de voorbenen. Omdat ik toevallig toch naar de dierenarts moest, nam ik hem mee. Toch even controleren. Die controle bleek een van de slechtste dagen te worden die we samen hebben gehad. Uitslag: hoefkatrol 3+ en 4. Advies: pensioen of inslapen. Stuk was ik er van, ik heb twee volle dagen gehuild. 

 

Moed

Maar gelukkig, gelukkig, gelukkig, heb ik naar dat hele kleine stemmetje van binnen geluisterd. Ik zag hem door de paddock racen en dacht “moet ik dit paard in laten slapen? Hier klopt iets niet!” Na een lange speurtocht, die leidde van thermografie naar Antoine de Both en het rechtrichten, heb ik ervoor gekozen om tegen het advies van de dierenarts in te gaan en hem op te pakken. Ik heb hem gevraagd om het aan te geven als het niet ging en ben er met vertrouwen in gaan staan. 

 

En het ging! Hij maakte zelfs nog een flinke stap en we klasseerden ons ruim in de ZZLicht. Tot en met de zevende maand van mijn zwangerschap sjouwde hij me trouw door de ring heen. En op onze laatste wedstrijd (voor mijn time out) reden we onze laatste twee winstpunten om ZZzwaar te mogen starten. Alweer gaf hij me een cadeautje. 

 

Durven

Inmiddels starten we ZZzwaar. En alleen al daarom is hij als Haflinger zijnde een wonderpaard. Maar nog veel en veel meer om wat hij me geleerd heeft. Dat ziektes zijn te overwinnen met geloof. Wat vriendschap betekent. Wat het betekent om voor elkaar te gaan. Wat dat doet met een combinatie en dat uiterlijk daarbij echt ondergeschikt is. Dat het goed is dat ik heb durven kiezen om mijn eigen weg te gaan. Keer op keer, ook als ik (verholen) kritiek kreeg aan de kant.  

 

Dromen

Nu we ZZzwaar rijden krijgen we steeds meer aandacht. Ik heb me afgevraagd wat ik daar mee wilde. Voel weerstand tegen een mogelijke egotrip. Toch stap ik nu naar voren, in de hoop sommige ruiters misschien net een duwtje in de juiste richting te kunnen geven. Vertrouwen te blijven houden als het echt moeilijk wordt. Dus leef alsjeblieft je dromen, het is het zo waard!

Tekst: Sara Ouwehand

 

MEER ARTIKELEN
Privacy Settings
We use cookies to enhance your experience while using our website. If you are using our Services via a browser you can restrict, block or remove cookies through your web browser settings. We also use content and scripts from third parties that may use tracking technologies. You can selectively provide your consent below to allow such third party embeds. For complete information about the cookies we use, data we collect and how we process them, please check our Privacy Policy
Youtube
Consent to display content from Youtube
Vimeo
Consent to display content from Vimeo
Google Maps
Consent to display content from Google

Beloofd.

Geen geschreeuw over aanbiedingen.

Alleen tips, artikelen en blogs.

Deal?

Dank voor je geloof :)

There was an error while trying to send your request. Please try again.

RUITERPILATES will use the information you provide on this form to be in touch with you and to provide updates and marketing.