Hoe Klein Duimpje een verende teugelvoering sabboteert

GEPUBLICEERD BIJ DE HOEFSLAG

Wat mij betreft zijn er twee opties in de teugelvoering. Je volgt de bewegingen van de paardenmond, of je volgt ze niet. Ook al gruwel ik van zwart-wit denken, hierin is er geen grijs gebied te bekennen. Je hebt nu eenmaal verbinding, of niet. De Engelsen snappen dit ook als ze zeggen ‘You can’t be a little bit pregant’. 

Nu zijn er nogal wat boeken over een goede verbinding. Stapels. En dan kom ik toch nog met een onderbelicht aspect. Een stiekeme saboteur die er vaak mee weg komt, omdat hij niet gezien wordt. Je duim. Ja, leest het goed, Klein Duimpje is de naam. Paardrijden gaat over alles, zelfs over het gebruik van je duim. En leg dat maar eens uit. 

Graai-reflex

In mijn eerdere blog zei ik het ook al. Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Dat komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè. Ons probleem is dat we die fysieke reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond. 

Hoofdrol

In deze grijp-reflex, speelt Klein Duimpje de hoofdrol. Hij spant en kromt. En precies dat blokkeert een verende teugelvoering. Een gespannen duim, geeft spanning op de polslijn. Ga maar na. En een gespannen pols blokkeert het verend vermogen van je elleboog. Alleen al daarom is een zachte duim cruciaal voor een verend contact met de paardenmond. Dat gaat nog verder, want een gespannen duim maakt zelfs je schouder rigide.

Streken

Kortom, de streken van Klein Duimpje tikken hard door. Bij mijn paard maakt dit het verschil tussen een regelmatige of een onregelmatige stap. En helaas leerden we vroeger de teugels goed op elkaar te houden door de duim er hard op te drukken. Terwijl het dus een must is om je duimlijn te ontspannen.

Doe het. Ervaar het

Tekst: Sara Ouwehand

Afspraak maken?