EISEN OF VRAGEN?

(OVER GEHOORZAAMHEID EN GYMNASTISEREN)

Mijn man zegt dat ik streng ben. Dan hij, Mister Compromis. Hij is een geboren ruiter voor merries, ik voor hengsten. Links is links, rechts is rechts en geen gedonder in het midden.

Daar kan niet iedereen tegen

Maar om een paard goed te gymnastiseren is deze rechtlijnigheid noodzakelijk. Souplesse komt ná gehoorzaamheid. Daarom maak ik met ieder paard drie heldere afspraken. ‘Been is naar voren, ho is ho en één been geeft een zijwaartse reactie’.

Simpel zat

Als ik die drie reacties krijg, geeft het paard aan dat hij ontvankelijk is voor de inwerking van de ruiter. Dan is er communicatie. Maar dat is dan ook de enige harde eis die ik stel.

Daarna ben ik een stuk leuker

Want gymnastiseren gaat per millimeter. Dat bekijk ik procesmatig en dwing ik niet af. Natuurlijk niet.

Hier ligt voor mij de lijn tussen eisen en vragen

Grofweg zie ik ruiters óf teveel aan de kant van het vragen zitten, óf teveel eisen. Ze eisen geen basisgehoorzaamheid “want hij vind het allemaal zo moeilijk”. Of ze dwingen gymnastisiteit af, “want hij moet gewoon luisteren”. Terwijl de waarheid daarvan nou net wél in het midden ligt.

Dus wie zegt dat ik geen compromis kan sluiten?

MIJN LESSEN OP FILM ZIEN?

NEEM EEN KIJKJE IN MIJN ONLINE CURSUS