TRAIN LIKE A PROF,

BUT NEVER LOOSE YOUR INNER-PENNY

Waarom begon je ooit met paardrijden? Als onverholen Penny. Met je rubberen laarzen en op de groei gekochte rijbroek. Je wilde al-tijd paardrijden. Daarom was je fiets een paard. En in je tuin bouwde je de meest geavanceerde hindernissen voor je buurmeisje.

Nu, zoveel jaren later, loop ik rond tussen de volwassen paardenmeisjes. Paardenvrouwen. Hun verhaal gaat inmiddels verder dan Black Beauty. Het gaat over het leed van een blessure, een val, een verkoop of koliek.

We’ve all been there

Het geeft zorgen, je wordt voorzichtiger. Niet verkeerd hoor. Het is nu eenmaal niet handig om zonder zadel op een paardenrug te bonken en je een of andere prinses te wanen. Die Pennyvibes mogen wel gaan. Het mag allemaal wel een tandje professioneler. 

Niet in de laatste plaats voor onze Black Beauty’s

Dus ik train als een prof. Met de beste kennis, het beste materiaal en de grootste inzet die ik op dat moment te bieden heb. Zo bekeken kan iedereen zichzelf professionaliseren. Dat heeft niks te maken met kouwe kak. Het heeft iets te maken met jezelf serieus nemen. Kouwe kak koopt alleen maar dure spullen, dat is wat anders.

Maar professionaliseren heeft ook een andere kant

Een verzakelijking van het rijden. Een verzakelijking van de omgang met de paarden. Dan gaat er iets verloren. Iets essentieels. Rijden vanuit je hart. Je, hoe zal ik het noemen, je inner-penny. Je inner-Penny die nooit vergeet waarom ze ooit ging paardrijden. Die een snuit in haar gezicht nog steeds leuk vindt. Tijd heeft voor een knuffel. 

Die blijer is met harmonie dan met de Grand Prix

Mijn inner-Penny voelen is net zo belangrijk als professioneel trainen. Als ik niet geloof dat ik met mijn Blond Beauty de wereld kan veroveren, pakken we die Grand Prix niet.  En mensen die liever azijn dan champagne drinken, laat ik een blokje om fietsen.

Koud een week geleden kreeg ik de Inmiddels Bekende Vraag weer eens. Wat ik in godsnaam met ‘die pony’ moest. Kijk naar deze 31 seconden film en stel die vraag nog eens

Er was een tijd dat die Inmiddels Bekende Vraag me vreselijk raakte. Nu denk ik: “Wat zegt dit over jou?”.

Daardoor zie ik nu dat de vragenstellers zelf niet meer (of alleen maar zakelijk) rijden.  Ze verloren hun inner-Penny. Dan snap ik dat ze mij – soms letterlijk – niet kunnen zien. 

Het geeft niet

Wat wel geeft is dat ik er een mooi jaar van wil maken. Waarin ik Pennyschap en Professionalisering een even grote troon wil geven. Omdat beiden voedend zijn. Omdat beiden ons laten groeien. 

En omdat ik niet geloof in een rit waarbij mijn hart niet betrokken is.

Happy New Year everybody!

Sara Ouwehand- Ruiterpilates