wAAROM EEN QUICKFIX VOOR jE HOUDING vAAK NIET WERKT

Het miezert. Te weinig om de les te annuleren, maar teveel voor mijn make-up. Ik zet mijn capuchon mopperend op. Maar als ik Eef en Adorable zie, voel ik meteen waarom ik er ben. Ze zit vast. 

Het is niet dat Eef niet wilt. Alles in haar wil die eeuwige spanning loslaten. Maar het lukt niet. Altijd weer die strakke hand, die strakke rug en dan ook nog stijve schouders. 

20201104_100520

Ik laat haar halthouden en kijk haar aan. Dan raak ik haar aan. Nu loopt háár make-up ook uit, maar dan door de tranen.

“Ik snap niet waarom ik op Adorable niet kan loslaten. Bij jou in de praktijk lukt het toch ook?”

Tranen met tuiten nu. Adorable is pragmatisch, die zoekt ondertussen in mijn jaszak naar snoepjes. Ik stel Eef gerust. 

“Ik snap het. Ik begrijp je frustratie en ook je verdriet. Alleen denk ik dat dit loslaten niet in met een techniek of zelfs een trucje te vangen is.”

Ze kijkt me aan met de mascara tot op haar wangen.

“Maar… ik kom toch juist bij jou om mijn houding te verbeteren?”

Ik knik. Langzaam, want dan kan ik inschatten of ze klaar is voor mijn omdenken. Ik denk het wel. Ik gók van wel.

“Klopt, alleen speelt er hier iets anders dan ‘even je houding fixen’. Ik zie namelijk een meisje dat de beste van de klas wilt zijn. Moet zijn. Net als vroeger zit je aan dat houten lessenaartje. Met een gleuf voor je vulpen en piepende scharniertjes aan de klep.”

 

20201104_100557

Ze kijkt me voorzichtig aan. Waar ga ik heen?

“Zoals je vroeger in de klas zat, zo zit je nu op je paard. Het puntje van je tong steekt uit je mond. 

Je doet zo je best dat je over de lessenaar heen kruipt. En dus naar voren hangt.  En dan kruipen je benen mee omhoog. Kijk maar, alleen je tenen staan op de grond. Niet je hele voetzool.

Achter je lessenaart liep je op je tenen. Letterlijk en figuurlijk. En nu doe je dat op je paard.  

Ik noem dit altijd de je-best-doen-kramp. Als we die kramp niet doorbreken, kan ik je houding niet verbeteren. Niet fundamenteel.”

Adorable kauwt rustig door en Eef kroelt haar hals. Ze baalt en is opgelucht tegelijk. Want gedverdemme, alweer dat thema. Maar toch, ze kan er nu wel weer een verschil in maken. Een stap in zetten. Alleen al die gedachte lucht op.

Dan ze stapt rustig naar de hoefslag. Ik zie dat haar rug al wat meer veert. Ze komt er wel. 

VAKER MEEKIJKEN 

IN MIJN LESSEN?